گر ننگارم سخنی بعد از این نیست از آن رو که نگاریم نیست

عزیز من عزیز من عزیز من، می‌خوام نور آسمان‌ها به تو بتابه و تو روشن‌ترین و شفاف‌ترین نقطه سیاره باشی، چون احساس روشنی می‌کنم. هوای تازه بهم میرسه، هیچ سیاهی‌ای به من نمی‌چسبه چون تو روشنی بودی. نور تو به من رسید، به دستای کش‌اومده من، به چشمای کم‌نورم که این همه روز توی سیاهی دنبال تو گشت. 

منتظرش نبودم، خودم رو لایق روشنی نمی‌دونستم یا امیدی نداشتم کسی روشنی وجودش رو به من بتابونه، اون هم وقتی که خطاکار هستم و چیز باارزشی رو خراب کردم. 

درد لحظات بی‌خبری از شما با تماشای تازه‌ترین ریشه گیاه توی آب موقتا آروم می‌شد، با تماشای بی‌وقفه هر چیز ظریف و یه چشم نیامدنی، وقتی به بافت اشیا با ذره‌بین نگاه می‌کردم‌ یا خطوط نرم و ممتد بدن آدم‌ها رو با یک حرکت می‌کشیدم. دقیق شدن و نزدیک شدن به جزییات دست‌هام و تماشای حرکت شیارهای پوست هم لحظه‌ای التیام دردم بود. حالا من به بندهای نامرئی میون‌مون راضی‌ هستم، به چیزی نادیدنی و شاید فراموش کردنی اما متصل در بی‌خبری، در آسایش و سکوتی که شما آرزو می‌کنی.

Cause I know you're somewhere out there right now

به آسمون با چشم‌تنگ نگاه می‌کردم و حفره نورانی بین ابرا برق میزد، هوا تمیز بود و ابرای خاکستری انتهای افق نارنجی. تو هیچ جایی از این نقطه‌های تاریک و روشن نیستی، تو زیر خط افق نیستی، بالاشی ، خط‌های‌ تو به من رو به پایینن،انگار بهم می‌تابی ولی همیشه گرم نیستی. ازت رونده و مونده میشم و سیاهی بهم میتابه و دوباره ابرا کنار میرن و نور میبینم، یا چشمام حقیقت رو‌ جعل میکنن تا کور نشم. هر روز مطمئنم باید تو رو تماشا کنم، باید صداتو بشنوم. دیشب برای اولین بار بعد از این همه وقت که نیستی، تونستم یک ویدئو از چند ده ویدئوی باقی‌مونده ازت رو ببینم، مواظبم هر کدوم رو دقیقا همون وقتی ببینم که باید. توش رنگت عوض شد، سرخ شدی و بهم ابراز دلتنگی کردی، ویدئو‌ تموم شد و من قربونت رفتم، واقعا این سطح از دیوانگی رو توی خودم یادم نمیاد، تماشای تصویر و قربون تصویر رفتن، فکر کردم چقدر خوبه که کسی منو توی این حال نمی‌بینه، که دارم قربون یکی روی صفحه موبایلم میرم با لبخندی داغ از لبهام تا گوش‌هام. فهمیدم هیچ چیزی فروکش نکرده و هربار همه اون احساسات موهوم و ناشناس در ظاهر خاموش‌ترین حالت‌، دیوانه‌تر و سوزاننده‌تر از قبل بهم حمله میکنن. باید از خودم فرار کنم با این دیوانگی مهیب، تلفن رو پرتاب کردم و‌فورا خوابیدم. توی خوابم سنگین و مداوم حضورت رو احساس کردم و حتی همین حالا فهمیدم همه این‌ها رو خطاب به تو نوشتم و اصلا یادم نمیاد آخرین بار کی خطابت کردم، این احساس مداوم حضور تو، ربطی به من نداره، داره ولی نه همه‌ش، تو با منی و من هرکاری میکنم تو با منی، از یادت کلافه شدم، انقدر از من دریغ شدی که احساس میکنم اگر زیاد بهت فکر کنم رنگ و‌روت میره و هربار که فکر میکنم کمرنگ یا بی‌رنگ شدی تو بهم حمله میکنی، با رنگ‌های خودت، سبزگیاهی تندت رو روی سرخی صورتم می‌پاشی و سیاه میشم از درد دریغ شدنت.

بی‌خود

جهان زیر و رو میشه، اجسام نوک‌تیزسوزان مغزها رو می‌شکافن و یک‌ تیکه از قلب رو کباب می‌کنن، جنازه‌های منفجر شده هزار تیکه میشن و روی کلمات کتاب‌ها و لباس عروسک‌ها ترشح می‌کنن، از حرکت مداوم سال‌های صاف با شتاب ثابت به سکون محض وسط سال جهنمی میرسم، آب زیر پوستم خشک میشه و برف میشینه روی موهام، چشمام از تماشای زیبایی فرار می‌کنن و با دندون‌های تیزی گاز زده میشن، آب روی سرم میریزه و توی خونم هر لحظه هزارتا کرم شب‌تاب منفجر میشن، زمان به خورده شیشه‌هایی تبدیل میشه  که از آسمون می‌بارن و ‌لحظه‌ها رو رعدوبرق روی شیشه‌خورده‌ها روشن میکنه. این وسط هیچ چیزی پوزخند ترسناک تو رو از یادم نمیبره، و چیزی به کوری دوست داشتن تو نیست. دلم برای جزییات بی‌اهمیتت تنگ شده، برای هیچی بزرگی که ما رو به هم وصل می‌کرد، برای ریشه‌های  مشترک گیاهی‌مون، برای خوابیدن حیوانیم زیر دست و پای تو فقط با یک نقطه تماس به سر زانواهات. دارم از شدت دلتنگی محو میشم و فرو میرم توی یک نقطه قرمز روی ساق پام، وقتشه یک نقطه قرمز روی زانوت  ظاهر شه و من فقط توی یک لحظه با رعد و برق از همون یک نقطه پرتاب شم بیرون، بیرونی که صدای تو توش می‌پیچه و من توش در حال محو شدن نیستم.

مُدْهامَّتانِ

در اینجا هیچ نوری به من نمی‌تابد، در سیاهی مطلق چشمانم را می‌بندم و حسرت میخورم چرا یک روز فکر کردی من هر طوری که باشد راه بقا را پیدامی‌کنم. تو را مقصر می‌دانم به خاطر زنده ماندنم در تاریکی و دلم می‌خواهد زمان را به عقب برگردانم و کاری کنم که تو فکر کنی من آسیب‌پذیر و شکننده و بی‌چیزیم و روزی زیر فشار سیاهی از بین می‌روم. اگر این طلسم را از روی من برمی‌داشتی تا به حال مرده بودم، زیر بار این حجم از درد و اندوه و خون می‌مردم و از این سیاهی مطلق و بی‌چیزی و ترس خلاص می‌شدم. انگار زندانی‌ام کردی، شب‌ها توی خواب‌هایم تا صبح پرسه میزنی و حتی گوشه چشمی به من نمی‌اندازی و روزها توی بیداری و خفت زنده نگه‌ام می‌داری. حواست نیست من از این سخت‌جانی فرسوده‌ و ناتوان شده‌ام و چیزی که می‌خواهم ابدا زنده ماندن نیست، و هر لحظه هزار بار مردن در خیابان‌های بی‌نور و بی‌هوا به دست ‌وحشیان و جنایت‌کاران برایم شیرین‌تر از این سیاهی است.

And mutual fear brings peace; Till the selfish loves increase

ساعت خوابم گذشته بود اما چاره‌ای هم نبود چون طبقه بالایی‌ها ظاهرا به اسب‌هایی در حال دویدن تبدیل شده بودند با موسیقیِ وحشیانه‌ای که نمی‌گذاشت به خوابیدن سر ساعت فکر کنم. نگهبان پیر گفته بود باید شب تولدش تحمل کنید تا خودشان ساکت شوند. من هم که بعد از پنج ساعت طراحی از آقا ابی، تر و تازه بودم خونم با این چیزها کثیف نمی‌شد. بلخره اسب‎ها از دویدن ایستاند و جوجه‌ها را خوردند و کادوها را باز کردند و داشتند آرام می‌شدند که خلسه نرم و آرامی را زیر پوستم احساس کردم.

داشتم  از بیرون اتفاق افتادنش را می‌‌دیدم، این که دامن بلند لباسم را توی دستانم جمع کرده‌ام، همان طور که آقا ابی پاچه‌های شرت کوتاهش را توی دست مشت می‌کند و آرام از پله‌هایی مرتفع پایین می‌آیم. خلسه‌ی نرم و آهسته‌ی پیاده شدن از ابری طوفانی. دلتنگی برای از دست داده‌ها و حسرت به دست نیاورده‌ها، یکی‌یکی توی کشوهای مخصوص خودشان از لرزش بی‌امان می‌ایستادند، کادوهایشان را باز می‌کردند و لامپ بالای سرشان خاموش می‌شد و کشو در تاریکی  بسته می‌شد. عزیزانم از عزیزیِ بی‌انتها نزول می‌کردند و آزاردهنده‌ها چون فشفشه‌ای نه چندان چشمگیر در آسمان می‌درخشیدند و دود می‌شدند.

وقتی با پاستل روغنی سیاهی زیر گردن آقا ابی، میان کتف و چانه‌اش را لکه لکه سیاه می‌کردم می‌دیدم من در بازی‌هایی که به زور در آنها فشارم می‌دهند، جایی ندارم. این‌ها بازی‌های محبوب من نیستند و کسی نمی‌تواند من را به زور به بازی بگیرد چون پیروزی این بازی‌های برای من کار نمی‌کند و شکست خوردن در آنها، شکست من نیست. می‌خواهند با من بازی کنند و پیروزی محبوب‌شان را به دست بیاورند و در این راه مجبورند نقشی برای شکست‌خورده پیدا کنند، نقشی که به من نمی‌چسبد چون بازی من بازی محبوبیت و تحسین شدن نیست، حتی بازیِ دیده شدن هم نیست. در آن لحظه بازی‌ محبوب من در تنهایی فرو رفتن و فهمیدن تفاوت سیاهیِ سایه سر و سیاهی سایه چانه آقا ابی، و فهماندن آن به دستم بود.

به وضوح دوست ندارم چیزی را تمام کنم، می‌خواهم همه چیز کش بیاید، ساعت کار کردنم، روزهای اسباب‌کشی، لحظات شیرین عاشقی، و چشمانم را آنقدر تنگ و گشاد کنم که هزاران خاکستری  در هر لحظه ببینم. دست‌های نه چندان پنهانی که "زندگی کردن" را با جزییات برایمان وصف می‌کنند و در کپسول‌های کوچک رنگی هر روز سر ساعت به خوردمان می‌دهند، مدام به خاطر نیمه‌کاره رها کردن چیزها سرزنش‌مان می‌کنند و سرخوردگی و عذاب را به خاطر خارج شدن از مسیر شروع و پایان، زیر پوستم تزریق می‌کنند اما من صدایی را میشنوم که مدام می‌گوید دام اصلی همین مسیر است. 

لذت تمام کردن را انکار نمی‌کنم اما آنقدر هم جدی نمی‌گیرمش چون مثل باقی لذت‌ها، تقلبی است، در واقع همه چیز را دیگر تقلبی می‌دانم. جمع‌هایی که خودم را عضوش می‌کنم تا تنها نمانم، هر روز چیزی را برای شروع کردن روی میز می‌گذارند تا بازی کنیم و ملال به سراغمان نیاید. سرگرمی‌های تقلبی‌ِ خواندن و دیدن و شنیدن و باخبر بودن از همه چیز، که دیگر مسابقاتی پنهان برای تحریکِ کورسوی خلاقیتِ به گند کشیده شده‌مان هستند. بازی‌هایی که طی مسیرشان، در واقع همان کورسوی فهم شخصی را هم خاموش کنند و به جای آن چراغ قوه‌ای توی جیبم می‌گذارند تا با آن دزدی کنم. دزدیِ آبرومندانه و علمی برای زنده ماندن، برای فهمیدن راه‌های "درست" و یا "خوب" زیستن. برای تمام سلیقه‌ها چیزی برای دزدیدن یا همان تاثیرپذیری و فهمیدن روش‌های زنده ماندن، وجود دارد. اگر بی‌خانمان هستی، می‌توانی سفر کردن با بالابردن انگشت شست را یاد بگیری و یک قسمت از موهایت را ببافی و راه بیفتی در جاده‌ها، هزاران داستان و فیلم و کتاب برای راهنمایی تو هست که کار را برایت آسان می‌کند و اگر کارمندِ دوزاریِ یک شرکتِ دوزاری در یک کشورِ دوزاری هستی، بسته‌بندیِ لباس و رفتار و تفریح کارمندی برای شما در قالب میلیون‌ها سریال بیست دقیقه‌ای آماده مصرف است، فقط کافیست دکمه شروع را بزنی و سریال کارمندی‌ات را پلی کنی. اگر هم هنرمندی خشکیده و چروکیده هستی، تور مجانی موزه‌های دنیا، آرشیو کامل موسیقی‌ نوابغ، و هزاران منبع از هنر گذشتگان برای الهام شاعرانه تقلبی تو محیاست. 

به وضوح موضوع دیگر خلاقیت و یا اجرا نیست، موضوع منابع اطلاعاتی و دزدی صحیح از آنهاست. موضوع مدام حرف زدن است، سرعت، پر کردن خورجین، عقب نماندن، و تو مجبوری، چون افسرده و بدبخت و بی‌چیزی و تنها ابزارهایی که برای نجات خودت در دسترست قرار می‌دهند همین‌هاست. فقط کافیست چیزی بسازی، کلاژی از اندوخته‌های خورجینت، که از لحاظ فرمی و رنگی جالب باشند و یک لحظه چشمان مخاطب را درگیر کند، به تاثیرگذاری بیشتر از یک لحظه هم فکر نکن، چون اینجا سیاره لحظه‌ هاست و اگر وقتم را بیشتر از یک لحظه بگیری به جرم خودشیفتگی دستگیرت میکنم. من هم قول میدهم در همان یک لحظه که به کلاژ خوش و آب و رنگ تو از "زندگی" چشم دوخته‌ام، آن را به عنوان تجربه شخصی منحصربه‌فردت بپذیرم، و با جملاتی مانند آه این شگفت‌انگیز است، ماورایی و متافیزیکی است، کاری کنم که باور کنید از جهان غیب، اسرار مگویی را برایم فاش می‌کنید.

اما اگر روراست باشیم، همه این آه و اوه‌ها از تماشای کلاژهای شما برای این به سراغ من می‌آید که دقیقا مانند شما صاحبان اثر، از همه چیز بی‌خبرم، و به کل ارتباط‌م قطع است، و حتی دقیقا مختصات جغرافیایی‌‌ام را نمی‌دانم، و تمام چیزی که به عنوان آگاهی به آن دسترسی دارم، سابقه زندگی گذشتگانم است. اگر آنها به جای راه رفتن پرواز کردن را آموخته بودند، حالا به کل موجود دیگری بودم و اگر آنها اتفاقی به وقت رضایت خودشان را کتک می‌زدند، امروز داشتم راه‌کارهایی برای چطور ناراضی شوم و بمانم تا سلامت باشم را دوره میکردم. 

خلسه‌ی پیدا کردن راه فرار از دامِ بازی‌های جمع‌ها و گروه‌ها، سرخوشم می‌کرد و دیگر با قهقهه خودم را می‌دیدم که توی هیچ دایره‌‌ تنگی نیستم. خواب از سرم می‌پرید وقتی می‌دیدم خیلی وقت است که در این دام‌ها جایی ندارم و هر بار که مورد حملات سنگین گروه‎های یک‌شکل و یک دست قرار می‌گیرم بلخره راه فرارم را پیدا میکنم. باید فرمان‌هایی برای خروج صادر می‌کردم، دفترم را باز کردم و شروع کردم با خطوط نرم و ظریفی ده فرمانم را نوشتن. فرمان‌ها یکی‌یکی بیشتر می‌شدند و به شماره نوزدهم رسیده بودم که صدای عجیب و ممتدی شنیدم، درهای نیمه‌بازِ خانه پر از درمان قژقژ می‌کردند و توهم این که کسی در خانه است توی سرم برق می‌زد، صدای رامین از هال بلند شد که گفت زلزله و من حتی میلی به کنار گذاشتن خودکار توی دستم نداشتم چه برسد به ترسیدن و نجات دادن، گفتم به‌به زلزله و همه چیزهای آویزان را دیدم که می‌لرزیدند و یک لحظه فکر کردم آه مرگ شیرینم دقیقا در لحظات رستگاری از راه رسید. بعد همه چیز از حرکت ایستاد و فرمان بیستم هرگز صادر نشد، اما راحتی و آسایش بیشتر از قبل در دلم فرو رفته بود و به عمق رسیده بود. می‌توانستم حرف‌هایی که روز قبل عصبانی‌ام می‌کردند و هفته پیش حتی نمی‌توانستم بهشان فکر کنم را روی کاغذ بنویسم، می‌توانستم عادت‌های روزمره‌ام را به کل کنار بگذارم و از اساس کار دیگری بکنم. خوب می‌دیدم خواب شیرینی منتظرم است و دیگر برای هیچ کاری عجله ندارم و حتی فردا صبح به جای طراحی از خانم فروغ می‌خواهم روشویی پنجاه ساله خانه جدید را بکشم که قوس ظریف پایه‌اش دیگر منقرض شده.

چو بیش از صد جهان دارم چرا در یک جهان باشم

باید نفس عمیق بکشم، دقیقا در لحظاتی که احساس میکنم کسی دستانم را فشار میدهد و فشاری که به دستهایش در طول زمان آمده را هم توامان حس میکنم؛ دقیقا در همان لحظات باید نفس عمیق بکشم، و همین‌طور وقتی بیشتر و بیشتر به منظره روبرو خیره میشوم. وقتی به بدنش نگاه میکنم که به زنجیره‌ای طولانی و تمام نشدنی وصل است، به اشیا و زمان و موجوداتی که در فاصله، تنها یک نقطه کوچک هستند و در خاکستری انتهای تصویر روبرویم محو شده‌اند. خاکستری نیستند، شاید یک نقطه قرمز روشن بودند که با سبزی درختانی که میان‌مان ایستاده‌ بودند ترکیب شدند و حالا خاکستری‌ای محو در دورترین نقطه تصویر به چشمم می‌آیند. 

باید نفس عمیق بکشم و تسلط دوباره‌ام را به دست بیاورم، با هر نفس عمیق یادم می‌آید یک جسمم، وجود دارم، دستانی از بدنم آویزان هستند و چیزی که به آن می‌گویم مغزم در سرم سنگینی میکند. جسمی دیگر را در کنارم می‌بینم که دقیقا شبیه به من وجود دارد، انگشتانش روی بدنم حرکت میکند و سنگینی دارد، وزنش را احساس میکنم. بدنش گرم است و چیزی خلاف جاذبه در رگ‌هایش حرکت میکند، صدایش را می‌شنوم، نفس کشیدنش و من می‌توانم عضلاتش را لمس کنم و شکل هر کدام‌شان را بدون پوست تصور کنم. نوک انگشتان پاهایش به موهای گربه‌ میرسد و از آنجا به سنگ‌‌های کف، به چوبهای در به لولاها و جیرجیرشان، به درختان پشت پنجره که در نور روز دیگر سبز نیستند. از انتهای انگشتان پاهایش پرتاب میشوم، تبدیل میشوم شاید، وجود داشتن را از یاد میبرم و از میان فرم‌هایی که وزن واقعی ندارند با سرعتی غیرممکن عبور میکنم، آنقدر میچرخم که فهم وجود داشتن، تخیلی دیوانه کننده میشود. با صدایی ترسناک به چشمانم دستور میدهم باز شوند، از چرخ و فلک انگشتان پاهایش پیاده میشوم و به آبنبات‌های انسانی‌‌ام سر میزنم و نفس عمیق میکشم. آنقدر نفس عمیق کشیده بودم که وزنم را فراموش کرده بودم، دیگر وجود نداشتم در حالی که مثل هوا بودم و همه چیز فقط وقتی وجود داشت که من میخواستم.

تمام شب توی خواب خط‌هایی ریز و نادیدنی که تمام فهمم از بدن انسان را به آنها مرتبط می‌دانم، در سیاهی ناگهان روشن می‌شدند و من می‌دیدم خطوط پاشنه پا چقدر در جهت‌های مختلف حرکت می‌کند، یا صحنه‌ای از شبی که گذرانده بودیم را می‌دیدم، کنار هم روی تخت وسط هال دراز کشیده بودند و من زانوی یکی را به دستان دیگری وصل میکردم تا پرسپکتیو درست منظره‌ام را پیدا کنم، یادم می‌آمد دنبال کادر می‌گشتم که چشمانم یهو باز شدند. خودم را در گوشه‌ای مچاله کرده بودم و احساس تنهایی میکردم، میخواستم بیدار شوم و گریه کنم، ادامه گریه روز قبل، نمی‌خواستم کسی را بیدار کنم ولی نمی‌توانستم نفس بکشم. خودم را به بدن جمع شده‌اش فشار دادم و از صدای نفس کشیدنش فهمیدم باید نفس عمیق بکشم تا گریه نکنم.

نوشتن وقتی شروع می‌شود که جهان برایم تنگ و بهم ریخته میشود، کلمات تصاعدی در مغزم رشد می‌کنند و چشمانم تلاش می‌کنند بیشتر ببینند و دستانم می‌خواهند مستقیم از چشمانم فرمان حرکت بگیرند اما راه‌های ارتباط قطع شده. صدای خانم ث در سرم می‌پیچد که می‌گوید "چین لباس رو ببین"، همه چیز به هم آمیخته شده و من میان چین‌ها گم شده‌ام. اگر ننویسم همین طور بیشتر و بیشتر توی چین‌ها فرو میروم. باز هم خانم ث در سرم حرف میزند "کارش بیشتر از همه موضوع نداره، همه‌ش فرمه، از اول هم فقط فرم بود ولی حالا داره منظم میشه و همه چیز میره جای خودش". پس من فقط فرمم، همیشه فرم بودم، حتی سنگینی مغزم فرمه.

باید کارهای چهارفصل را شروع کنم، آخرین کارهای مدادرنگی، باید یکی از سه ایده‌ام را اجرا کنم اما کادر درست را پیدا نمی‌کنم، از کجا باید خودم را در بهار ببینم، تو را در تابستان، در پاییز و در زمستان. از کجا باید به شماها در فصل‌هایتان برسم، شما در آنجا چه کار می‌کنید، بدن‌تان در آنجا به چه چیزهایی وصل شده. درها را باز کنید من میخواهم از چین‌ها عبور کنم و به فرم‌های داخلی برسم، به شکل عضلات‌تان وقتی دور استخوان‌تان می‌پیچد، می‌خواهم توی سرتان را ببینم، می‌خواهم بشکافم‌تان و از تن‌تان عبور کنم و به فصلی که در آن هستید برسم، به قطاری که تویش از دشت برفی گذشته بودید، به شبی تابستانی که چین‌ها را کنار زدید و خودتان را به من رساندید، به خواب‌هایی که کنار سرم دیدید، به آبهایی که بدن‌مان تویش شناور مانده. شما فصل‌های من هستید، تمام راه‌های ارتباطی‌ام با کل، من از شما به باقی سیاره وصل میشوم و شما چشم من می‌شوید، صدای نفس کشیدنم و من را از چین لباس‌ها نجات می‌دهید، انگشت پاهایتان من را به پرواز درمی‌آورد، میان فرم‌ها، تصعید میشوم، فرار میکنم، احساس بی‌وزنی، وجود داشتن را فراموش میکنم، جسمم را.

حفره‌های سیاه میان‌مان کلمات را هورت می‌کشند، نفس‌های عمیقم را می‌بلعند، هوا را از من می‌گیرند و به جایش رنگ و فرم را توی چشمم فوت می‌کنند. باید بدن انسان را هزار برابر بزرگتر کنم، لابه‌لای بافت عضلات را ببینم، روی کاغذ آدو سایه‌روشن بزنم، روی کاغذ آسه هاشور، هاشور مورب، متقاطع. باید استخوان‌ها را با خط‌های محکم روان‌نویس بکشم، با پاستل روغنی فرم‌ها را بیرون بکشم، با ماژیک خط نازکی که از نوک انگشتان پاهایت شروع می‌شود را به تاریکی ضخامت پاشنه پاهایت برسانم، باید امروز هم تو را با بندهای نامرئی‌ام به این خانه بکشانم، چین‌های لباست را ببینم، آبنبات انسانی‌ام را توی دهانت فشار بدهم و نفس عمیق بکشم، باید تو را پشت کلمات پنهان کنم، زیر رنگ‌ها، لابه‌لای فرم‌ها، زیر شاخه و برگ فصل‌ها، تو باید سفینه فضایی من بمانی و من را به سیاره‌های دیگر ببری در حالت بی‌وزنی، از میان خاکستری‌ها.

چند داستان با هم باز و بسته شدند

دستانم را توی جیب شلوارم فرو کرده بودم و با ژست قلدر مورد علاقه‌ام بالای میدان ونک ایستاده بودم و به مردم بدبختی که مجبور بودند صبح زود به سرکار بروند نگاه میکردم. آنیتا هم روی نیمکت سنگی توی پیاده‌رو چرت میزد، با شلوار پلنگی و روسری سرخابی. زوج دیدنی احمقانه‌ای بودیم ظاهرا چون بعد از چند لحظه آنیتا گفت: «نمی‌دونم چرا هرکی رد میشه اینجوری نگاهمون میکنه، فقط مردا هم نه‌ها، زن‌ها هم بد نگاه میکنن»، صدای موزیک توی گوشم را زیاد کردم که بهم دستور میداد لیو فست دای یانگ و به آنیتا گفتم "چون دخترای بدی هستیم".

آقای و که قرار بود از یکی از کوچه‌ها بیرون بیاید تا ما را بردارد و برویم آن سر شهر، پی دخترهای دیگر و بعد برویم جایی که جای ما نیست و ادای دختران نازپرورده را دربیاوریم، ده دقیقه تاخیر داشت و ما داشتیم زیر بار نگاه عابرین خمیازه می‌کشیدیم. نمی‌توانستیم چشمان‌مان را ببنیدم و توی رخت‌خوابمان فقط بخوابیم چون ما باید بازی کنیم و به جز نقش‌هایی که برای خودمان با نام‌های کاربری‌مان راه انداخته‌ایم، نقش‌های دیگری هم برای محترم شمرده شدن و کار کردن داریم که در روزهای هفته درهایشان را یکی یکی باز میکنیم و واردشان میشویم و چند ساعت بعد درب خروج را با هیجان از هم می‌دریم و میپریم بیرون، حواسمان هست بعد از خروج چند ساعت چیزی نخوریم تا اوق نزنیم.

دیر رسیدیم و لازم نبود مثل همیشه به همه سلام کنیم، با صرف کمترین کلمات سوار ماشین دیگری شدم و با دخترها رفتیم به سمت خاک‌ها و خارهای بی‌پایان. از پیچ نسبتا سرسبز اما داغی رد شدیم و آخرین تصاویر شهری که داشت خودش را با زشت‌ترین اداها کش میداد، کش آمد و بعد از پیچ، همه چیز عادی شد. بیابان بود و کوه زباله، آفت‌های زرد رنگ خودشان را با چنگ و دندان دور خارهای سبز و خشک دره‌های مجاور هم پیچیده بودند و زباله‌های روی هم تلنبار شده، از وسط جاده خاکی به سمت دره‌های آفت‌زده جاری بودند. جاهایی هم بود که خبری از حجم زباله نبود اما لباس ورزشی سفید و قرمز با تار و پود خاک آمیخته شده بود و شسته شده و بی‌ربط به رنگ خاک از دور می‌درخشید. وقتی رسیدیم بچه‌ها برای استقبال آمده بودند و خرت‌ و پرت‌ها را با دعوا از دست هم می‌کشیدند تا ببرند وسط راهرو دراز سایه‌داری که جای همیشگی‌مان بود، نازنین را دیدم که خودش را با کم رویی پشت پاهای برادرش پنهان میکرد، نزدیک شدم و دیدم عفونت چشمش خوب شده و برادرش بچه کوچک جدیدی را بغل کرده و وقتی خجالت میکشد گوش بچه را گاز میزند.

توی داغی بیابان لابه‌لای بوی زباله و شاش و تکه‌های خشک شده مدفوع قدم می‌زدم تا بچه‌ها دست‌هایشان را بشویند و نوبت صبحانه برسد. دیدم ناباورانه یک روز است خبری از زنی که عاشقم شده نیست، همان طور که خبری از زنی که عاشقش شده‌ام نبود. ماه‌هاست خبری از زن محبوبم ندارم و در این میان، داستان‌های عشقی‌ام مثل انباشته‌های زباله‌ به سمت مغز آفت‌زده‌ام جاری هستند و هر روز دچار فرسایش می‌شوند، تا در نهایت از تمام ماجراها لباسی پلاستیکی‌ بماند که به راحتی پوسیده نمی‌شود و رنگ و رویش به هیچ جای مغزم نمی‌آید. وقتی خودم را لابه‌لای عطش سیرنشدنی زنی آتش میزنم چند وقت نسبت به محبوب از دست رفته‌ام بی‌تفاوت و بی‌حس می‌شوم، و همین فراموشی برایم غنیمت است، اما همین که  داستان‌های شخصی زندگی زن‌ها شروع میشود و به تمرکزم حمله میکند فرار میکنم تا وقتی از نقاشی را صرف ماجراهای عشقی بی‌سرانجامم نکنم. آن وقت باز نوبت دلتنگی برای زن محبوبم میرسد، دلم میخواهد همه چیز را به عقب برگردانم، وقتی چیزی از احساسم نمی‌دانست و روزها و ماه‌ها بی‌وقفه برایم حرف میزد و من با لذت تماشایش میکردم، هربار فکر میکنم این بار بهش حمله میکنم و وادارش میکنم با من حرف بزند اما وقتی به پیغام‌های دیده نشده‌ام نگاه میکنم تصمیم میگیرم دام عشقی جدیدی پهن کنم تا سرم را فرو کنم لابه‌لای بدنش و فقط بو بکشم و از هیجان بالا و پایین شوم تا خلسه برانگیختگی، زن از دست رفته را از ذهنم پاک کند.
مادر نازنین با دست و پای گل‌آلود از وسط میدان کار آمد و گفت تولد نازنین است، من هم با لگوها برای نازنین کیک درست کردم و سعی کردم بچه‌ها را وادار به خواندن تولدت مبارک بکنم، اما نه کسی دست میزد و نه کسی بلد بود تولدت مبارک بخواند. در آن لحظه با ایده کیک تولد در دره زباله‌ها شیرجه زده بودم و هرچقدر تندتر دست و پا میزدم بیشتر کش می‌آمدم. همه فقط می‌خواستند بازی بی‌معنای تولد تمام شود و دیگر کسی مرکز توجه من و آنها نباشد تا دوباره توی بوی شاش فرو برویم و به بازی‌های چسبناک‌مان برسیم. یکی از مربی‌ها که مدام دماغش را می‌گیرد و پیف‌پیف میکند آمد نزدیکم ادای اوق زدن درآورد و گفت دیگر نمی‌توانم بمانم، منم با نفرت رویم را از او برگرداندم تا وقاحتش را نبینم. خیلی منتظر میمانم تا آدم‌ها بفهمند هرچقدر هم که ادا بیایند باز هم هیچ گهی نیستند و اگر آن وسط هستند مطلقا برای نفع شخصی‌شان است نه بچه‌ها، اما چیزی تغییر نمی‌کند. هر روز توریست‌هایی با تیپ‌هایی که انگار از سیارات دیگر آمده‌اند بالای سر بچه‌ها می‌آیند و در حالی که سعی می‌کنند دست و بالشان به بچه‌ها نخورد با لبخند لوس و بی‌معنایی از بچه‌ها عکس می‌گیرند و آخی آخی چندش‌آورشان در فضا می‌پیچد.
هربار که توریست‌های بدبختی را در آن فضا می‌بینم‌، یادم می‌آید من هم از آنها هستم. از اینجا که میروم لباس‌هایم را توی ماشین‌لباسشویی فرو میکنم و بعد از دوش فورا طراحی را شروع میکنم و کارهای عقب مانده نقاشی‌ام را سر و سامان میدهم، وسطش با زن‌هایم لاس میزنم و برنامه دیدار می‌چینم  و شوهرم را بغل میکنم و سرم را توی سینه‌اش فرو میکنم و چشم‌هایم را به زور می‌بندم تا فراموش کنم بیست کیلومتر آن طرف‌تر، نازنین و خانواده‌اش آب شور می‌خورند و بوی زباله و شاش را تنفس می‌کنند. آن قدر در این نقش بی‌معنای رهگذر تماشاچی فرو رفته‌ام که دیگر خوب میدانم چطور بدبختی و عشق و هیجان را تماشا کنم و از کنارشان عبور کنم و به جای تکه پاره شدن همه چیز را لابه‌لای خط و رنگ بیرون بریزم و مختصات جغرافیایی‌ام را حفظ کنم.
دیروز که رسیدم خانه، گربه‌ها غذای خشک نداشتند و رامین از سازمان حمایت از مصرف کننده مدام پیغام میداد و پیگیری گرسنگی‌شان بود، خودم هم از گرسنگی سردرد گرفته بودم اما لش خسته‌ام را کشاندم بیرون تا برای گربه‌ها غذا بگیرم و خیال رامین را راحت کنم. خودم تا شب همان طور گرسنه ادامه دادم چون کافی بود چیزی در دهانم بگذارم تا از شدت گرمازدگی و بغض و نفرت اوق بزنم. یکی از دخترهایی که این مدت با هم لاس ریزی زده بودیم آزارم می‌داد، اطراف سرم وول میخورد و نمی‌گذاشت توی بدبختی خودم غرق شوم، زنی که عاشقم شده بود هم ول کن نبود. دلم میخواست چنگ بزنم به جایی بیرون این بازی‌ها، به رامین که وسط جلسه حمایت از حقوق مصرف کننده بود، به مادرم، به خانمی که از دستش داده بودم. به صبا زنگ زدم، حال بهناز را پرسیدم، به متین ابراز دلتنگی کردم، حوصله هیچی از زمان حال را نداشتم، دلم فرو رفتن در آرامش گذشته را می‌خواست، امنیت دوستانی که از همه‌شان دور بودم، می‌دانستم اگر شل کنم مغزم از هم می‌پاشد و خودم را سفت گرفته بودم و به همین‌ها آویزان ماندم تا همان جایی که هستم بمانم. تصویر صورت نازنین، کیک لگو، تکه‌های گه خشک شده، لباس ورزشیِ هم خورده توی خاک، آنقدر سرعت‌شان زیاد بود که چشمانم نمی‌توانست بسته بماند. باید چیزی میخواندم، مینوشتم، می‌دیدم، نمی‌توانستم دست و چشمم را بیکار بگذارم تا بندهای مغزم را از هم باز کنند، در همان احوالات خواهرم زنگ زد و گفت برادرم را با پانصد سی‌سی مشروب توی ماشین‌اش گرفته‌اند و شش ماه حبس تعزیری برایش بریده‌اند، گفتم حالا خبر میدی؟ گفت خودمم تازه فهمیدم.
بعد از تصور موقعیت احمقانه زندان رفتن به خاطر حمل الکل؛ حتی حوصله از هم باز شدن هم نداشتم. زنی که عاشقم شده مدام لاس جنسی میزد و میخواست بیاید پیشم، جوابش را نمی‌دادم و به مادرم فکر میکردم. خواهرم معتقد بود مادرم دیوانه میشود اما خیالش را راحت کردم که همچین خبری نیست، همه ما میتوانیم بدتر از این را هم تحمل کنیم و باز هم به زندگی عادی‌مان برسیم. در حالی که به رودخانه‌های زباله اطراف‌مان نگاه میکنیم به کردن فکر کنیم و غذای چربی را وحشیانه ببلعیم چون انسان هستیم. خوب می‌دیدم ساز و کار زندگی، چقدر با بدن انسان هماهنگ است، انسان وحشی را وحشی‌تر کرده و دیگر چیزی برای ترسیدن وجود ندارد جز خود زنده بودن.
بیزاری از زندگی نمی‌گذاشت از هم بپاشم، نفرت از زنده بودن، همه چیزم را منسجم و محکم نگه می‌داشت و کنترل مغزم سفت و حال به هم زن در دستم بود. با قدرت از دست زن‌ها فرار کردم و با اطمینان برای برادر بی‌چاره‎ام اشک ریختم و منتظر رسیدن رامین ماندم تا حمایت از مصرف‌کننده را ول کند و بیاید لخت بپرد زیر دوش، تا وقتی با دقت تنش را می‌سابد تماشایش کنم و همه این کثافت‌ها را با او قسمت کنم برای یک روز بیشتر زنده ماندن.

سوم مرداد نودوهشت

دیشب خواب دیدم با رامین و نفر سومی از غریبه‌ای آدرس جایی را میپرسیم و او آنقدر ما را از رفتن به آنجا می‌ترساند که یک لحظه شک میکنم، اما رامین با همان آرامش و جدی نگرفتن و ژست همه چیز در مشتش (که تا امروز برای وادار کردنم به انجام کارهایی که از انجام‌شان ترسیده‌ام به کار برده)، بهم قبولاند خبری نیست و طرف تخم‌بُری بی‌معناست که توصیه‌هایش برای «ما» نیست. وقتی دنبال رامین راه افتادم، مسیر روبرو را نمی‌شناختم، اما همه چیز آشنا بود. جنگل‌های انبوهی که کف‌شان مخملی و نرم بود، شبیه جنگل‌های برنجستانک وقتی هفت ساله بودم و کارخانه‌ها هنوز مثل  بمب وسطش منفجر نشده بودند. میان درختان آب ساکن زلالی بود که آبی بودن افراطی‌اش شبیه رودخانه‌ها نبود، انگار جویباری دست‌ساز بود، پراکنده در تمام مسیر. بعد از طی مسیری سرسبز، درختان کنار رفتند و آفتاب آنقدر همه جا را روشن کرد که دیگر شبیه صحنه‌ای جدا شده از فیلم‌ها شده بود. تخته سنگ تراشیده شده صافی از مرمر سفید در مجاورت جویبار آبی رنگ، چیزی که به وضوح دست‌ساخته انسان بود و گربه‌هایی که روی مرمر براق در کنار هم توی آفتاب ملایم خوابیده بودند.

از جنگل‌ عبور کردیم و به دشتی مرتفع با کپه‌های کاه رسیدیم، رامین می‌گفت بعد از کاه‌ها به جایی که پی‌اش آمدیم میرسیم و من فکر میکردم این راهی که  آمدیم خود بهشت بود، پس آن راهنما ما را از چه چیزی می‌ترساند؟

به بنایی که پی‌اش بودیم رسیدیم و من آنجا را در یک نگاه، غریبه ‌دیدم اما تمام جزییاتش را می‌شناختم. سطوح غیرهم‌سطحی که بی‌نظم به هم چسبیده بودند و از بیرون شبیه بافت نامنظم سلولی بودند. مکعب‌ها و مخروط‌ها و هرم‌های بهم چسبیده که حالا بیشتر سازه‌هایی را به یادم می‌آورند که در کودکی با کتاب‌ها در مجاورت هم می‌ساختم. وقتی وارد شدیم دیگر همه چیز به شدت اغواکننده و عجیب بود، مجسمه‌ها و گیاهان چندصدساله، دیوارهای بلند، درها و پنجره‌های نقاشی شده و فرش‌های ابریشمی و مبل‌های سنگی. یک زن و مرد پیر زیر نور متمرکزی مشغول خواندن و نوشتن بودند و ما فقط در آن عمارت بی‌سر‌ و ته پرسه می‌زدیم. از این اتاق به دیگری، لابه‌لای درختان استوایی خانگی و سگ‌های ولو شده با تعجب و لذت راه می‌رفتیم و همه چیز را با دقت لمس میکردیم. در یکی از اتاق‌ها، میزکار سنگی بزرگی بود که به صورت خاص چشمم را گرفت، چند لحظه توقف کردم و رامین را دیدم که دورتر از من از دری می‌گذرد، بعد چشمم خورد به عینکم روی میز کار سنگی، وحشت کردم و رامین را صدا زدم تا برگردد، با خنده به راهش ادامه داد و من هم با ترس عینکم را برداشتم و دویدم دنبالش. مدام تکرار میکردم «آخه چطور میشه من تا حالا اینجا نبودم ولی عینکم روی این میز جا مونده بود» و رامین فقط می‌خندید، انگار از چیزی خبر داشت که من نداشتم. وقتی از در آخر گذشتیم ث را زیر نور گرمی، خندان در انتهای آن بنای تو در تو پیدا کردم. منتظرش نبودم اما او انگار منتظرم بود، چیزی را نشانم داد با خنده‌ای که به ندرت روی صورتش دیده‌ام، سوالی ازم پرسید که فراموشش کرده‌ام و وقتی جوابش را گفتم بلندتر خندید و گفت «نه، یک چیز دیگه هم مونده که هنوز ندیدی».

از خواب بیدار شدم و گریه کردم ، به رسم همیشگی خواب خوب دیدن، به رامین گفتم «خواب بهشت رو دیدم». بعد همه چیز را با جزییات برایش تعریف کردم و طعم شیرین اتفاقات شب قبل  توی دهانم پیچید، هیچ نمی‌دانستم حوادث شب قبل هنوز تمام نشده‌اند و سوم مرداد نود و هشت چقدر کش‌دار و تمام‌نشدنیست.

"در تو فراموش می‌کنم"

کلوپ طراحی و کار کردن در آنجا همان چیزی بود که در این جهان به آن نیاز داشتم، جایی که هیچ آشنایی‌ای با کسی ندارم و حتی خودم را موظف نمیدانم در چشم کسی که بهم خیره شده نگاه کنم و هیچ اجباری هم برای لبخند زدن به کسی که توی صورتم میخندد احساس نمیکنم، پنج ساعت روبروی مدل می‌نشینم و فقط طراحی میکنم، بی‌وقفه طراحی کردن با تمرکز در سکوت بزرگترین لذتی است که این روزها تجربه میکنم. بعد از یک ساعت و نیم کار وقت استراحت میرسد و میروم روی بالکن و کونم را میکنم سمت باقی آدمها، رو به دیواری که تعدادی گوش گِلی با سیم به هم وصل شده‌اند سیگار میکشم و گیلاس میخورم و بعد دوباره طراحی شروع میشود و تمریناتی که معلمم برایم برنامه‌اش را ریخته را شروع میکنم، ریتمیک، منفی، محیطی، ریتمیک، منفی، محیطی، از قبل توی خانه کاغذهای مربوط به هرکدام را پشت سر هم ردیف میکنم، یک کاغذ کاهی برای ریتمیک، دو کاغذ سفید برای منفی و محیطی، مدادهای ب و ب دو را برای ریتمیک از قبل میتراشم و روانویس سه و چهار برای منفی و محیطی را روی چهارپایه کنار دستم کنار قمقمه پر از قهوه و یخم میگذارم تا هیچ وقتی را صرف کارهای بیهوده نکنم، پیشی کلوپ تنها موجودیست که رابطه دوستانه با او دارم، گاهی از خواب بیدار میشود و مستقیم می‌آید سمتم بو می‌کشدم و خودش را به دست و پایم میمالد، من هم برایش خوراکی میبرم تا پیوندمان را سفت‌تر کنم. با راحت‌ترین پیژامه و تیشرتم میروم کلوپ، همان‌هایی که توی خانه میپوشم تا ذره‌ای سختی نکشم موقع کار کردن.

تجربه طراحی کردن از مدل زنده را قبلا هم داشته‌ام اما نه به جدیت این روزها. بعد از هفته‌ها کشیدن دست و پا و چشم و دماغ و گوش و صورت خودم بلاخره چند هفته پیش نوبت به تمرین از روی مدل زنده رسید. معلمم هفته پیش آنقدر از کارهایی که برایش برده بودم لذت برد و کیف کرد که گفت جمع‌شان نکن تا بقیه هم بیایند ببینند تو چقدر کار کرده‌ای و چقدر پیشرفت کردی. هفته گذشته چیزی نزدیک به پانزده ساعت طراحی کرده بودم و تمام سرامیک‌ها کف خانه معلمم پر بود از مردان لختی که در حالت‌های مختلف کشیده بودمشان، واقعا از تماشایشان کیف میکرد و با حسرت بهم میگفت خوش به حالت که میتوانی این قدر لذت ببری، بعد هم اضافه کرد دستش دیگر جوابش کرده و پزشکش طراحی را برایش ممنوع کرده، اشک توی چشمانم جمع شده بود و دلم میخواست صورتم را زخمی کنم از فکر این که نمیتواند طراحی کند. بعد هم بهم پیشنهاد کرد از حالا شروع کنم با دو دست کار کردن تا اگر یکی از دست‌هایم را از دست دادم دست دوم به دادم برسد. البته من همین حالا هم با ستون فقرات عمل شده‌ی ناقصم هربار بعد از کار در کلوپ طراحی مثل بیماران خودم را در تخت بستری میکنم و فردایش هم خودم را به استخر میرسانم تا بتوانم یک روز دیگر کار کنم، کارهای ساخت و ساز صورت خودم و موها و کارهای رنگ هم علاوه بر طراحی انجام میدهم و تقریبا برنامه‌ام لبریز از نقاشی است، نمی‌توانم بگویم نقاشی فقط کارم است چون در عین حال تنها تفریح و لذتم هم هست. البته شنا کردن توی آفتاب هم لذتی است که هرگز نمیتوانم از آن چشم بپوشم و آنقدر به آن نیاز دارم که امکان ندارد یک روز هفته‌ام را با آن پر نکنم.

رامین برایم تمیزترین استخر روباز شهر را بلخره پیدا کرد تا بتوانم میان درختان شنا کنم و زیر سایه درخت گردو توی آفتاب بخوابم، بعد از سه ماه افسردگی خالص باز هم رامین دوای دردم را کشف کرد و توانست به مدد عشق از گور بیرونم بکشد و کاری بکند که شب تولدم از مردابی که با شروع سال در آن فرو رفته بودم بیرون بیایم، واقعا رامین خدای من است یا پیامبرم نمیدانم کدام اما واقعا توانست تمام دردها و کثافت‌ها را از تنم پاک کند، شاید اگر نبود من تا به حال مرده بودم، گاهی فکر میکنم قطعا مرده بودم چون ابدا نمیتوانستم با این همه سیاهی و نکبت که از در و دیوار زندگی آویزان است کنار بیایم. رامین برایم غذا میپزد، میوه و سبزی میخرد و می‌شورد، ظرفها را میشورد، گربه‌ها را سر و سامان میدهد، صورت خیس از گریه‌ام را غرق در بوسه میکند، به دیوانگی‌ام احترام میگذارد، عشق‌های سوزانم را باور میکند، تمیزترین استخر شهر را برایم جور میکند، کارهای اداری‌‌ام را انجام میدهد، برایم کاغذ و مداد و مدادرنگی و پاک‌کن میخرد تا کارهای نقاشی‌ام عقب نماند و فقط ازم میخواهد نقاشی بکشم و آرامشم را حفظ کنم، حتی نمی‌خواهد دوستش داشته باشم، فقط خدا این قدر بی‌نیاز است و رامین قطعا خداست.

بیس و چارم ته سی

شاخه‌های نازک گیاهان وحشی نوازشم می‌کردند و با نم بارانی که از رگبار بهاری به تن‌شان  بود صورتم را خنک می‌کردند تا از  سرخی و عطش نجاتم دهند. نمی‌فهمیدم چطور می‌توانم این قدر بی‌حساب اشک بریزم بدون این که مشخصا فکری در سر داشته باشم.  نمی‌فهمم از فهمِ ناچیزی خودم اشک می‌ریختم یا از دلتنگی مداومی که به آن مبتلا هستم اما به روشنی می‌دیدم حیاتم مطلقا بی‌ارزش است و چقدر در این جنگل انبوه بی‌مقدارم. همان طور که اشک می‌ریختم گاهی هم خنده‌ بی‌امان حمله میکرد و شروع میکردم قهقهه زدن، نمیدانم به چه چیزی میخندیدم شاید به حقارت و نادانی‌ام.

چیزی که می‌خواستم تنهایی بی‌چون و چرا بود، تحمل حضور انسان‌ها برایم سخت بود چون حضور تک‌تک موجودات جنگل را احساس میکردم و سرم آنقدر شلوغ بود که فرصت تحمل آدم‌ها را نداشتم. زمین مخمل سبز ادامه‌داری بود که حرکت کوچکترین ساقه‌های روی سطحش را به رخم می‌کشید و برگ‌ها حجم‌هایی مدور بودند در حرکتی مدام و ظریف بالای سرم.

هوا که تاریک شد خودم را توی چادر رو به درختان و رودخانه پهن کردم و از بقیه فاصله گرفتم چون نمی‌توانستم حرف بزنم، چیزی برای گفتن نبود، در لایه‌های زیرینم قدم میزدم و خودم را از تمام زوایا میدیدم، دلم برای خودم میسوخت، برای جانی که برای زندگی میکندم و در آن لحظات به نظرم بی‌ارزش و بیهوده می‌آمد، میدیدم که میتوانستم هیچ کدام این کارها را نکنم و باز هم همین جا باشم، میان جنگل‌های انبوه دورتر از آتشی که نورش کم و زیاد میشد و همین‌ صداها را بشنوم. ترس و اضطرابی در کار نبود، پشیمانی هم معنایی نداشت و حتی آینده هم دیگر موضوعی قابل فکر نبود، هیچ چیز موهوم استرس‌آوری نمی‌توانست وجود داشته باشد در آن تاریکی جنگل چون من ابدا چیزی نبودم آن وسط که بخواهم از چیزی بترسم. قطره‌های باران بی‌نظم بر سقف چادر می‌باریدند و صدای سوختن چوب‌ها را همراهی می‌کردند، مدام بین خواب و بیداری غلت میزدم و با خودم فکر میکردم این آرامش و آسودگی، پایان مناسبی برای سی سالگی است، اگر فقط یک قطره‌اش را بتوانم توی رگ‌هایم ذخیره کنم برای روزهای فراموشیِ حقیقت. برای روزهای باقی مانده عمرم که باز هم باید کنار آدمها زندگی کنم تا هر لحظه با ترس‌ها و بدبختی‌هایشان تیرباران شوم و خودم و واقعیت زندگی را فراموش کنم، دقیقا لحظه‌ای مثل امروز که زندگی همه چیزهای موجود در بدنم را هورت میکشد تا بیمار و ترسیده‌ام کند و دروغهای تکراری‌اش  را توی حلقم بچکاند و آنقدر به زور ازم کار بکشد تا چشمانم سیاهی برود و توی رختخواب به خواب مرگ بروم.