تا یک جایی اعتراف کردن به نقطه ضعف‌هایم حالم را بهتر می‌کرد اما دیگر فایده ندارد. حالا من خوب می‌دانم مشکلاتم چه چیزهایی هستند. می‌دانم تمام دردهایم از نداشتن اعتماد به نفس است. جلب توجه، حسادت، هارش بودن، پرحرفی، دروغ‌گویی، خودتخریبی، تناقض و تا آخر. از همان کودکی اگر به من توهم هوش و زیبایی نمی‌دادند و ازم انتظار نداشتند شاخ غول را بشکنم شاید این همه داغون نمی‌شدم. شاید اگر من هم مثل خیلی‌های دیگر با واقعیتم بزرگ می‌شدم، این‌طور نمی‌شد.
یادم می‌آید بعد از اولین شکست‌ها افتادم به دروغ گفتن برای توجیه‌شان. افتادم به حسادت کردن به آدم‌هایی که پیروز شده بودند و یا از من زیباتر بودند، از کم شدن توجهات درد کشیدم، عصبی و زودرنج شدم. هر چقدر که بزرگتر شدم همه چیز بدتر شد. توی یک رابطه بیمار، وسط دوستان بدتر از خودم. خیلی چیزهای زیادی یادم می‌آید که بد و بدترم کرد، محیط زندگی، خانواده، شرایط زندگی.‏
اما من دوست نداشتم خودم را با همه مشکلاتم بپذیرم و بگویم خب همین‌طور ادامه بده. موچین برداشتم و خال خال این مشکلات را بیرون کشیدم، اول فکر کردم بیرون کشیدن کافی‌ست و حالم خوب می‌شود. شد، خیلی بهتر شد اما مقطعی بود، دوباره سرشان از زیر پوستم بیرون می‌زند. باید از ریشه همه‌شان را سوزاند و یا آن‌قدر بیرون کشیدن را ادامه داد تا کمتر شوند.
نیاز به کمک دارم، این بار نه روان‌پزشک! نمی‌دانم به چه چیزی نیاز دارم، فقط می‌دانم مشکلاتم روی دستم باد کرده‌اند، نه می‌توانم یک‌هو دور بریزم‌شان و فراموش کنم که کلن بودند و خوشبخت شوم، نه می‌توانم همیشه دنبال خودم بکشانم‌شان.
آدمی که دوستم دارد بزرگ‌ترین شانس این روزهایم است اما باز هم کافی نیست! کاش زودتر یک راهی پیدا کنم.‏